vrijdag 28 april 2017

Spoorzoekers.

Een tussendoortje:"gehaspel op het levenspad"

Ik kijk bij het binnen komen even terloops op het prikbord achter de deur waar we de namen noteren van mensen die de abstinentieregel hebben overtreden t.a.v. verslavende middelen of even zelf dokter hebben gespeeld en zich een medicament hebben voorschreven.
De plek oogt blank, dat is al iets.
Het is in de ochtend, rond 8.30u altijd een druk moment wanneer de collega’s binnen komen. Toekomend, denken al een koffie verdiend te hebben.

De deuren open voor mensen die hun medicatie op komen halen of "dag-verplegers" die zich aanmelden (voor een alcohol controle).
Intuïtief staat de scanner op tijdens dit ontmoetingsmoment en ook al kleurt de scene “safe”, toch is er de sluikse blik op het display of het gevoel al dan niet bevestigd wordt.
Het heeft iets bevreemdend zo te zweven tussen vertrouwen en wantrouwen .

Bloeddrukken die worden genomen.
Ontwenningsmedicatie is goed om de hersenen langzaam te laten wennen richting nieuw evenwicht maar wanneer de vloer begint te dansen onder de voeten, het hoofd zwijmelt en de blik leeg oogt is het misschien teveel van het goede.
Het is bijna een ritueel waar aanvullend woorden pogen te zalven wanneer een dosis versneld wordt afgebouwd tot het moment dat de werkelijkheid zonder de wens/mogelijkheid deze te verdoezelen zijn gelaat toont.

De roes,
Vergeten, op de stroom der vergetelheid wegdrijven,
de schemering in, naar het diepst van de nacht,
Daar waar geen teleurstelling en geen berouw is….

Staat er te lezen op een werkje gemaakt binnen de beeldende therapie
Er staan vandaag twee opnames gepland.
Ik neem de korte zinnen in mij op die ik terug vind op het intakeblad en probeer hiermee een beeld te vormen.
Haar eerste opname bij ons. Ik besluit zoals altijd om haar eigen verhaal kort te houden.
Niet teveel exploreren. Niets zo vervelend om keer op keer je verhaal af te moeten steken. Dat haalt de lading uit de woorden.
Ik zet me standaard op de vensterbank van haar kamer.
Wat vind je dat we echt moeten weten als eerste verhaal?
Mijn openingsvraag peilt naar de reden van opname.
Wordt problematisch gebruik al benoemd of schuift ze andere zaken naar voor.
Het vertelt iets over de bespreekbaarheid.
Waarom nu? Het vertelt iets over het kantelmoment.
Heeft de spiegel iets teruggegeven op het moment van de beslissing?
Ik stel haar gerust dat alles wat ik het komende uur ga vertellen ze wat mij betreft mag vergeten.
“Ik ga teveel van je vragen om het in je op te nemen.”
De herhaling zal op de duur wel een spoor trekken.
Ik ervaar haar als rusteloos, ze verliest zich in haar spreken, in de vragen.
Ze hoopt op duidelijkheid, perspectief.
” Ik wil terug diegene van vroeger zijn.”
“Laat mij niet te lang in de oriëntatie groep; ik ben al lichamelijk ontwend, ik wil aan mijn therapie beginnen.”
Ik doe een poging om uit te leggen dat we haar niet langer laten chambreren dan nodig.
Wat ze denkt waar haar therapie over moet gaan?
Ik weet dat het meestal een onmogelijke vraag is.
Het verlangen naar de instant oplossing. Weg van het ondraaglijke.
Zo heeft het middel altijd gewerkt. De rekening wordt later gepresenteerd. Je verkoopt je ziel aan de duivel.


“Terug diegene van vroeger zijn.” Wat strikt genomen onmogelijk is.
We zijn geen tijdreizigers en kunnen hoogstens terug proberen aan te haken op wat een “normale” levenslijn kan zijn. De onrust, het verlangen naar een start in een “behandelgroep”.
Daar waar ze verondersteld dat de verlossing nabij is.
Ik zet er een beeld tegenover dat therapie zich in het nu afspeelt, zonder ontsnappingsmodule door middelen.
“De ontwenningsafdeling als levensschool”
met als ondertitel: “Leren leven met een draaglijk tekort” vat het wat mij betreft goed samen.
(een artikel van Geert Pype en Robert Vanacker).

Verandering vraagt tijd. 
Vorm snoei van een boom die door verwaarlozing zijn vorm is kwijt geraakt.
Dat vraagt tijd en jaren snoeiwerk om hem terug te modelleren.
Dat gaat ook op voor ons mensen.
Ik controleer niet of ze mijn metafoor begrijpt.
Terug contact met het “zelf” is meestal eerder een einddoel dan een begin voorwaarde.
Probeer kalmte uit te stralen. Een soort ritueel waar ik mij in gespecialiseerd heb.
Hoe ik mijn opnamemoment aanpak is ook vanuit een zekere blindheid voor andere manieren.
Wie ben ik om de ander zijn blindheid te verwijten?

Daarom is het altijd prettig om zelf collega’s bezig te zien in hun werk. Het voegt iets toe.
Iedereen kent de boeken met optische illusies.
De een ziet het andere beeld binnen de prent terwijl de ander, hoe goed hij zijn best doet, blind blijft. Tot het “aha moment”, dan is er de synaps sprong en ziet hij het keer op keer.
Loskomen van een verslavingsgedrag loopt op eenzelfde manier.
Een nieuwe baan trekken soms gevaarlijk dicht langs diep ingeslepen patronen vraagt tijd, inspanning en concentratie maar baant alsmaar gemakkelijker en gemakkelijker.

zondag 2 april 2017

Sarek 4: materiaal overpeinzingen

Neem het van mij aan,
als de natuur besluit er een hellegang van te maken zal je het hoofd moeten buigen.
Maar misschien is hij mild naar jouw en staat hij toe dat je de uitdaging aangaat.
In dit artikel sta ik kort stil het materiaal dat ik bij had.

Algemeen:

In vergelijking met mijn eerste tocht is er toch een en ander veranderd.
Waar ik voorheen een rugzak had waar ik de pulka op vast kon sjorren zodat hij draagbaar werd,
de zak eenmaal ter plaatse de pulka in ging
en het harnas van diezelfde rugzak gebruikt werd als gordel om de pulka te trekken.
Deze keer gooide ik het over een andere boeg.


Ik zette een stel demonteerbare inline skate wielen onder de pulka om hem zoals een reiskoffer te kunnen vervoeren tijdens de verplaatsingen onderweg.


Zo moest ik enkel nog de skizak dragen terwijl ik voorheen iedere hand nodig had.
Ik maakte uit nylon met PU coating (tent grondzeil) een grote voorraad zak waar ik al mijn gerief in kwijt kon, beschermd voor mogelijke sneeuwval.


Ik had gemerkt dat bij een open pulka het niet zo evident is om alle gerief "sneeuwvrij" in de tent te krijgen.
Het was ook een stuk lastiger om de inhoud van mijn rugzak te sorteren en het bleef altijd wel wat zoeken terwijl het nu een stuk overzichtelijker werd om het juiste materiaal op te vissen uit mijn voorraad.
Nu zat mijn voorraad in twee grote sporttassen op de bodem van de pulka maar de volgende keer laat ik ook die achterwegen en gebruik ik nog enkel waterdichte opbergzakjes die gemakkelijker te ordenen zijn 
De kleinere dagrugzak (een forclaz 40 uit decathlon) die ik bij de vorige tochten ook bij had maar in de pulka bleef liggen, werd nu omgevormd tot een gordel om de pulka te trekken.



Op die manier kreeg hij een dubbele functie en bleef het drinkwater buiten de thermos, verstopt achter mijn rug ook beter op temperatuur.
Ik verstevigde de overgang van de gordel met de bredere band nog eens extra omdat ik wat twijfels had over de stevigheid van deze goedkope rugzak door de schokken die de gordel krijgt te verduren wanneer de pulka rem zijn werk goed doet.




















Gedurende heel de tocht heb ik nergens moeilijkheden ondervonden.
Ook de twijfels of deze slappe gordel op de duur niet ging hinderen bij al de schokken die mijn middel te verduren kreeg bleken ongegrond. Ik blijf deze combinatie voor de tochten die ik loop een veel beter systeem vinden dan gevangen te zitten in een harnas en de stangen.

Materiaal:

Hoofd:
-wollen muts: (dagelijks gebruikt)
-bivakmuts: niet gebruikt

Voeten:

-liner sok
-VBL sok (uit PU grondzeil)
-plastiek zak (als extra dampremmende laag)
-bridgedale summit sok (isolatie)
-merino sok (REI- voor drogen/warm houden van de voeten tijdens slaap)

Dit systeem heeft heel goed gewerkt om het zweet binnen te houden.
's nachts werden de liners, vbl sokken in een van de plastiek zakken gestoken en in de ochtend nog klam terug aangedaan.
De plastiek zakken hielden het aan de voeten ongeveer 4 dagen vol voor ze teveel scheuren kregen en aan vervanging toe waren.

-Getten
F5OO van decathlon maat L/XL


Ik had twijfels of de ritssluiting wel genoeg blokkeerde omwille van de elastische band aan de bovenkant maar dat bleek voorlopig geen probleem te vormen. Ik droeg ze over de wandelbroek maar onder de regenbroek.

Handen:

Na het debacle van 2j geleden met mijn bevroren vingertoppen en onder het motto: "een mens kan niet voorzichtig genoeg zijn" (duidelijk een goed voorbeeld van de uitspraak "in je rugzak verpak je je angsten") een teveel aan handschoenen allerhande bij.

-wanten
-twee soorten vingerhandschoenen (afwisselend gebruikt)
- gtx handschoenen (niet gebruikt)
-liner uit fleece (decathlon)
-dons wanten (zelfbouw/ niet gebruikt)

Vorige jaren had ik het idee dat ik de fleece line standaard als eerste laag zou dragen met daarover evt vingerhandschoenen of wanten maar daar ben ik van afgestapt. Ik vond geen vingerhandschoenen die groot genoeg waren voor deze combinatie en het ging ook ten nadele van het fijnere vingerwerk.
Met enkel de vingerhandschoenen aan was het iets gemakkelijker werken bij opbouw en afbreken van de tent.
De liner is vooral gebruikt eenmaal in de tent bij het bereiden van eten/smelten van sneeuw. De handschoenen droogde ik tussendoor in de mate van het mogelijke door ze onder mijn fleece trui te steken eenmaal in de tent. Ik gebruikte de slaapzak niet als droogkast om de dons te sparen.

Benen:




















-onderbroek (dagelijks gebruikt)
-capilene patagonia lange onderbroek (dagelijks gebruikt)
-VBL silnylon legging (na enkele dagen uitgelaten)
-wandelbroek (forclaz 500 decathlon/dagelijks gebruikt)
-regenbroek (forclaz 100 decathlon/dagelijks gebruikt)

































Na een tijd heb ik de VBL legging gedurende de dag uitgelaten. De polyester legging eronder begon veel te veel te stinken en bleef klam, broeierig aanvoelen in de slaapzak.
De temperaturen waren over het algemeen ook vrij zacht en ik heb het niet snel koud aan de benen. De VBL werd wel weer aangedaan over de polyester legging wanneer ik ging slapen.
De polyester legging heb ik constant gedragen.
In de toekomst overschakelen op merino wol gaat mogelijk de geurhinder beperken.
De regenbroek droeg ik dagelijks en is tegelijk een goede windstopper.
Door de voering ook nog eens extra isolerend.
Nadeel is nu wel dat je niet goed vast kan stellen vanaf wanneer de waterdichte laag begint te degraderen.

Romp:


-merino liner (constant gedragen)
-VBL jas met kap (zelfbouw uit silnylon/constant gedragen)
-fleece trui uit decathlon (dagelijks gebruikt)
-extra dikke fleece uit bouwmarkt (geregeld gebruikt)
-windstopper met kap (zelfbouw uit nylon/geregeld gebruikt)
-donsjas (niet gebruikt/wel gebruikt als isolatie om drinkwater niet te laten bevriezen doorheen de dag
-regenjas (decathlon/forclaz 400/ bewust overmaats gekocht zodat armen lang genoeg waren en ik desnoods alle kledij kon dragen. Geen idee over zijn duurzaamheid op lange termijn maar de waterdichtheid is iets minder belangrijk in de winter waar ik hem vooral wil gebruiken als het sneeuwt of als windstopper. Voorlopig geen klachten over.)


Slapen:

Mijn klassiek systeem voor wintertochten.
Draag onder een basisliner een VBL broek en jas (met kap). De verkorte mat is misschien enigszins een misplaatste bezuiniging geweest maar door het schuimmatje en aan de voeten als extra buffer, het oranje dagrugzakje heb ik het deze tocht geen enkele keer koud gehad.

-dons-slaapzak (zelfbouw: 1000 gr/dons)
-verkorte exped donsmat
-pompzak omdat wanneer het echt koud is, de inebouwde pomp niet zo goed werkt door de verminderde elasticiteit van de schuimvulling



-Ridgerest schuimmat

ski uitrusting:

-botten: Skarvet BC GTX
Voorlopig heb ik geen specifieke klachten over deze schoen.
Tegen het eind van de tocht begon het leer wel stilaan verzadigd te geraken van vocht door de veel te zachte temperaturen.
Dit had niets te maken met vocht van binnenuit door eigen zweet.
Ik ga ze gewoon behandelen met Sno-Seal.
Bij wijze van test had ik bewust enkele kleine flesjes meegenomen zowel om te drinken gedurende de nacht maar ook om de tip uit te proberen om bij bevroren schoenen.
Flesjes gevuld met heet water 1/2 u voor aandoen in de schoenen te steken en de instapopening af te dekken maakt het leer terug soepel.
 
Het is een veel betere methode dan het onrealistische idee om de schoenen ingepakt mee in de slaapzak te nemen. Dat gaat met dit formaat nooit lukken. Ik heb geen enkel moment moeilijkheden gehad om de schoenen aan de voeten te krijgen en voelde me veel veiliger met veters dan dat ik een bevroren ritssluiting zou hebben.

-madshus eon ski's (205 cm)
-Ficher BCX Variolite ski pole


-stijgvellen: colltex mix (60 mm breed/ ik moet ze vermoedelijk thv de schoenen versmallen omdat de ski's op hun smalste punt 62 mm breed zijn en de staalkanten daar weinig tot geen functie hebben.





















-colltex skin en ski wax (één maal moeten gebruike)

-Keuken


-1L sigg thermosfles (volstond meestal om de dag door te komen. Dronk doorheen de dag een mix van sneeuw en warme thee)
- Nalgene waterfles
-simpele 1L aluminium pot (decathlon)
-lapland mok
-lange lepel
-brander: Kovea spider




















De volgende keer maak ik een beter platform om te werken met de "omgekeerd blik" methode.
Nu was het soms rommelen om de gasbus onderste boven te houden terwijl het blokje met de gasregelaar mij ideaal lijkt om geklemd in een U-balkje de gasbus omgekeerd stabiel te houden.
Ik had meer dan tijd om af en toe eens te experimenteren.
De gasaanvoer die doorheen de vlam loopt is flink dicht genepen bij de plooi en zorgt zo al voor een rem wanneer het vloeibaar gas wordt losgelaten naar buiten en zal eenmaal aangestoken snel op temperatuur komen.
Het was niet nodig om te starten met een staande gasbus om eenmaal aangestoken, ze dan pas om te draaien.
Ze kan onderste boven blijven staan als je voorzichtig de gas open draait.
Ik heb wel gemerkt dat tijdens het koken de gasknop ook weer niet te laag mag staan omdat anders het gevaar bestaat dat het gas al binnen de kop ontsteekt waardoor deze roodgloeiend wordt.
Ik denk niet dat dit de bedoeling kan zijn.

Orientatie en veiligheid
 
 -Inreach SE: voor contact met het thuisfront. Voldeed goed zodat ik na de tocht een eigen apparaat aankocht nu ze iets goedkoper zijn geworden omdat Garmin Delorme heeft overgenomen.




















- Etrex H (zonder kaart, enkel manueel gevuld met 68 waypoints die ik van de Zweedse online kaart plukte na omzetting van lat/long in een UTM coördinaat.