zaterdag 30 mei 2015

"Avontuurlijk hiken in Catalonië": #catalunyaexperience

Eerst geef ik in enkele artikels een dag per dag verslag om dan als slot een samenvattend artikel te brengen over de buitensport mogelijkheden in Catalonië.

 Dag één: Brussel-Mas del puig

Voor een keer ben ik afgestapt van de eigen beproefde formule om zelfvoorzienend een tocht te ondernemen en heb me kandidaat gesteld om mee te doen aan een gesponsord evenement.
Hoe kan je daarbinnen zelfstandig blijven is de grote vraag?
Voor niets gaat de zon op is een gevleugelde uitdrukking.
Dat je van teveel zon kanker krijgt wordt er niet bij verteld.
Uiteindelijk heeft alles zijn prijs.
Ik probeer zo authentiek mogelijk, gestuurd door de eigen blik hier mijn relaas neer te schrijven.
Bij deze is de disclaimer geplaatst.
Gewoonlijk zal je me als het over Spanje en Frankrijk gaat, terugvinden ergens relatief dicht bij de grens in de Hoge Pyreneeën.
Nu krijg ik de kans om gebieden wat verder van de grens te verkennen.
Streken die ik anders mogelijk in geen jaren zou bezoeken.
Er gaat een tijd komen dat ik fysiek niet meer in staat zal zijn om heel mijn hebben en houwen op de rug te tillen als ik een tocht wil ondernemen en dan zal ik afhankelijk worden van de accommodatie en zorg van een ander.
Jezelf laten verzorgen door een ander. Het maakt sommigen onrustig bij de gedachte alleen al.
Ik herken me in hen.
Ik heb al jaren een tondeuse om mijn haren bij te werken.
Al die poeha die sommige kappers in hun activiteit staken, bij het 'bepotelen' van mijn haardos, ik werd er ongemakkelijk van.
Toch is het een verrijking om dit toe te kunnen laten voor jezelf.
Gebruik maken van voorzieningen van anderen. Ik betaal een prijs en iedereen vaart er wel bij.
Tot zover een psychologische beschouwing in de marge.
Ik trek dus samen met anderen in het pinksterweekend richting Catalonië.
In zo'n korte tijd wordt er hoogstens geproefd.Zowel letterlijk als figuurlijk op te vatten.


Ontmoet in Barcelona, na wat vertraging Fred, Wanda en Susanne omwille van een zoekgeraakte valies.
Met Raymond, de organisator van het evenement had ik al eerder contact gehad.
Hij neemt ons mee naar enkele plekken in Catalonië die potentieel hebben om actieve toeristen aan te trekken.
Toerisme blijft een erg belangrijke bron van inkomsten voor een regio als Catalonië.
Barcelona en de kusten in het oosten hoeven niet te vrezen. Maar verder naar het westen blijft het knokken zeker na het wegvallen van bv de werkgelegenheid in de textiel en mijnindustrie.
Ik vlieg met Vueling van Brussel naar Barcelona.
Het valt me op hoe vol het vliegtuig is. De crew blijft er rustig onder en neemt zijn tijd om rij per rij de bestellingen op te nemen.
Een jonge man doet dit met heel veel flair, zonder een spoor van jachtigheid. Ik zet hem op de foto omwille van zijn uitstraling. Hij hoort de klik en als een prof komt hij heel zakelijk vertellen dat het verboden is om de crew te fotograferen en of ik in zijn bijzijn, de foto wil wissen.
Bij deze, aan die anonieme werknemer, "je deed het goed".
De vlucht Brussel-Barcelona duurt 2uur.
Gelijk de tip die ik kreeg dat als je naar Barcelona vliegt en een auto wil huren, doe dat niet op de luchthaven maar ga naar Barcelona stad en huur daar voor minder geld je autootje om rond te toeren.


Daarna ging het richting Montserrat. Waarschijnlijk de meest karakteristieke berg van heel Catalonië. 
Over zijn ontstaan en transformatie tot zijn hedendaagse verschijning valt iets te lezen op  wikipedia .

bron foto: mapfre.com
Maar daar zijn over deze berg ganse dossiers gemaakt. Zie bv maar eens naar de link horend bij bovenstaande foto
Deze avond slapen we in Masdelpuig een  casa rural in het dorp Castellbell i el Vilar.

Een dorp dat met Barcelona verbonden is via de regionale treinverbinding Barcelona-Manresa (line R5)
of via het traject Barcelona-Zaragoza.
Het is een bijna klassieker om vanuit Barcelona hier af te stappen voor een daguitstap naar het Benedictijnen klooster van Montserrat.


Een wat langer actief verblijf kan je naast het culturele invulling geven door bergwandelingen, klimpartijen of je maakt een mountainbike tocht.
We worden er hartelijk ontvangen door Ramon en zijn vrouw Teresa. De sfeer is warm en de aankleding van de verschillende kamers, stijlvol.


Natuurlijk weet hij dat hij volk over de vloer krijgt die straks over hem gaan schrijven.
Toch denk ik dat deze man oprecht fier is op wat hij hier heeft gerealiseerd. Voor wat het waard is, zijn score op tripadvisor zit in de hoogste regionen.
Zijn vrouw houdt, eerder als hobby een winkeltje open en verkoopt plaatselijke producten aan zijn bezoekers.


We krijgen zo laat op de avond een goed verzorgde lichte maaltijd aangeboden met een plaatselijke wijn.
Het uitzicht op de Montserrat, dat zal voor bij het ontbijt zijn.
De zon is al een tijd achter de horizon verdwenen.
Een keukentje geeft gasten de mogelijkheid om zelf je maaltijden te bereiden.
Na een inhoudelijk voorstelling van onze trip is het slaaptijd.
Zet de wekker op 6u om hopelijk de eerste zonnestralen op de berg te vangen.

Na het ontbijt volgt een rondleiding in de woning en de bijgebouwen.
De eerste stenen zijn ergens in de 13de eeuw gelegd maar doorheen de tijd, afhankelijk van de economische activiteiten transformeerde het complex tot wat het nu is.
Net als het gedaante van de naburige berg
Getuige daarvan is de olijvenpers die uit het huis werd gehaald en nu als een herinnering aan .... bij de hoofdingang staat.
Van de met tegels beklede kuip waar vroeger de druivensappen in werden opgevangen,
toen trappelende mensenvoeten een verdiep hoger de druiven vermorzelden is nu een verbinding tussen de verdiepingen gemaakt.

Het bijgebouw richt zich op grotere groepen. Een verdiep rijkelijk voorzien van stopcontacten wanneer tijdens meetings de laptops hongeren naar energie.
Beneden kan er worden gefeest.
Voor verkoeling kan na een daguitstap het zwembad zorgen.

 
Als het opzet van deze reis "Avontuurlijk hiken in Catalonië" heet,
dan moeten we nu toch wel echt vertrekken wil de vlag de lading dekken.
Vandaag wacht Congost de Mont-Rebei nog op ons.





dag twee
dag drie


dinsdag 26 mei 2015

Blogtrip Avontuurlijk hiken in Catalonië #catalunyaexperience


Laatst plaatste Raymond Koome , de man achter hiking-site en tevens
de ambassadeur voor de toeristische dienst van Catalonië (Catalunya Turisme) een oproep richting blog gemeenschap.
In een compleet verzorgd arrangement word je in contact gebracht -voor zover haalbaar op drie dagen- met een paar streken in deze regio met potentie voor avontuurlijke uitstappen. 

 In ruil voor deze blogtrip werd verwacht dat de geselecteerde bloggers door hun schrijfsels deze streek wat meer op de kaart zouden zetten en in het beste geval voor een aanzuig effect gaan zorgen.
Zelf ben ik bedrijvig op hikingadvisor en als je er de landenpagina's op naslaat, inzoomt op zuid Europa dan merk je dat er doorheen de tijd amper wandelverslagen zijn ingeleverd voor een dergelijk kortbij gebied.
Dat geldt ook voor mezelf. 
Buiten een stuk Val d'Aran, Aigües tortes, een kort stukje Cerdanya zal je weinig terug vinden van deze regio op het eigen blog.
Het klopt denkt ik dat Catalonië wat achteraan holt qua naambekendheid als het over meerdaagse tochten gaat.
Over de mogelijke oorzaken, kunnen we het later misschien hebben.
Na enige aarzeling stuurde ik mijn aanvraag in omdat ik wist, een term van de NKBV gebruikend dat dit voor mij op tal van vlakken onder de categorie "vreemde voettocht" ging vallen.
Mij bewegen tussen vreemden.
Mijn onafhankelijkheid, 
om maar eens een heikel thema te benoemen gerelateerd aan Catalonië, 
die onder druk komt te staan door in te gaan op deze verbintenis,
om er maar enkele te noemen.
Maar af en toe moet je jezelf eens verplichten van het eigen pad af te gaan,
stukje buiten de eigen comfort zone treden, daar wordt een mens alleen maar rijker van.
Wie mij kent weet dat ik buiten mijn voetsporen echt zo goed als niets achter laat in de streek waar ik wandel. 
Zelfs de plaatselijke economie heeft aan deze wildkampeerder die vooral op toerbrood leeft dat hij meezeult in zijn rugzak zo goed als niets.
Het kan natuurlijk niet de bedoeling zijn van de toeristische dienst om geld uit geven aan dat soort volk.
Ik moest om voor beiden tot een win-win situatie te komen compromissen gaan sluiten met mezelf door me aan te passen. Darwin indachtig, geen slechte zaak.
Het zal al vanaf de eerste regel duidelijk zijn dat ik een van de gelukkigen was die mee kon op deze trip.
Ik kwam in een heel gemixt gezelschap terecht. In eerste instantie enigszins verrast omdat in mijn hoofd een andere lijstje van mogelijke  namen circuleerde van ervaren bergwandelaars die ik kende omdat ik geregeld al eens op hun blog stuitte.
De blogs van Fred , Wanda en Susanne echter, compleet onbekend voor mij.
Maar omdat we als een vrij heterogeen gezelschap op de luchthaven van Barcelona verschenen, daar voor het eerst onze blikken kruisten, is voor de toeristische dienst misschien toch geen slechte zaak omdat nu iedereen vanuit zijn eigen perspectief aan het schrijven gaat en er een gevarieerder staalkaart van wat Catalonië te bieden heeft zal verschijnen. 


Je zal dus voor een periode en naar aanleiding van deze trip wat andersoortige blog artikels zien verschijnen dan dat je gewoon bent van mij.
Catalonië omhelst meer dan de stad Barcelona en zijn stranden. 
Daar zijn al een paar bloggers die dat hebben geweten.
Alvast wat leesvoer van een paar pioniers in afwachting van een vervolg.
Waarbij Ivan Degryse in het tweede deel van zijn tocht over de Cami dels bons homes loopt, beter bekend als de GR 107,
verkennen Fred en Charissa de meest oostelijke punt bij Cap de Creus .
Mocht er nog iemand zijn die in Catalonië heeft gelopen, gefietst, gebruikmakend van plaatselijke accommodatie, dat hij een teken van leven geeft.
Dan helpen jullie mee om Catalonië op de kaart te zetten en kunnen we gelijk de voorstelling op Hikingadvisor actualiseren. 

 Ik kan alvast zeggen dat ik toch tot andere inzichten ben gekomen en dat ik op bepaalde punten mijn mening die ik eerder had moet herzien. 
Een trip waar ik maar matig aan mijn toerbrood heb zitten knabbelen maar andere geneugden heb mogen proeven.
Dat is voor een volgend verhaal.
















zondag 17 mei 2015

De ultimat.-Trailstar(copy)


Het ziet er sterk naar uit dat ik gisteren mijn allerlaatste trailstar copy heb afgewerkt.
Mijn techniek en snelheid van werken om van een paar lappen stof een kant en klaar ontwerp te maken
is er flink op vooruit gegaan.
De eerste werd wat op gevoel gemaakt.
Met een maximum boog op de omtrek van 5 cm.
Zowel voor de ribben als voor de lijn tegen de grond.


Al snel had ik door dat het niet zo zinvol was om de lijn tegen de grond in een boog te leggen omdat door de rek op de ribben,
bij het aanspannen, de opening beneden groter werd dan nodig.
Tenzij je dat als stijlelement wil toepassen.


Brengt teveel smos binnen bij onstuimig weer.
Je kan hem in het midden natuurlijk altijd tegen de grond afspannen maar hij houdt dan zijn lijn niet.
Bij de daarop volgende ontwerpen hield ik de onderkant recht en dat gaf, minder dan ik verwachtte, een kleine verbetering.



Je ziet echter, bij beiden ontwerpen hierboven een kleine boog ontstaan op de ribben die vanaf de top naar de afspanpunten gaan.
Het verlaagt voor zijn bewoners het "dak" van de koepel een beetje.



Bij de allerlaatste trailstar copy die ik zou maken had ik het plan om de catenary curve op de ribben te halveren en hem slechts 2,5 cm
te laten doorzakken.
Zal ik hem nog steeds rimpelvrij op kunnen spannen?
Ik gokte op "ja".
Een goede keuze zo blijkt.
De lijnen zijn een stuk strakker.
Met een fractie meer ruimte onderdaks.



Met bovenstaand rekenprogrammaatje is het hoegenaamd niet moeilijk om het patroon uit te tekenen op een stuk folie of lap papier.
De eerste die een teken van leven geeft krijgt mijn patroon opgestuurd voor de prijs van de postzegels op de enveloppe.
Uitgetekend op een stuk (vormvast) papieren tafellaken.
Strijk er bij aankomst de plooien uit en je kan meteen aan de slag.
Voorlopig stop ik met het maken van tenten.
Echter, als er een is die ik in de toekomst na ga bouwen, is het de tramplite shelter van Colin Ibbotson.
Die man heeft naar mijn gevoel een heel goed doordacht ontwerp afgeleverd.




maandag 11 mei 2015

HA-club: 1-11 september. Rondje Val d'Aran tres



Ik trek niet voor het eerst met mijn schoonbroer Tejo richting Pyreneeën. Nu ga ik hem kennis laten maken met een deel dat ik heel erg koester.
We vertrekken en eindigen vanaf Franse kant. Het merendeel van de tijd zitten we in Spanje. Het is deze keer echter geen garantie voor droog weer omdat we klimatologisch onder Franse invloeden blijven.
Een tocht die uitblinkt om zijn variatie aan landschappen onderweg.
Zie bv de foto's van eerdere tochten.
http://ivovanmontfort.blogspot.be/2011/12/rondje-val-daran.html
http://ivovanmontfort.blogspot.be/2012/11/rondje-val-daran-bis.html
Met deze twee tochten in mijn achterhoofd heb ik een -ingekorte- samengesteld over negen stapdagen.
Een beschrijving van het merendeel van de etappes is terug te vinden in de teksten hierboven .




Ter promotie van onze HA-club kunnen er nog 4 personen mee.
Ooit heb ik, toen hikingadvisor nog embryonaal was al eens iets dergelijks op poten gezet.

In het kort wat vereisten voor iedereen die mee wil stappen
-Het wordt een heel basic tocht met tent en rugzak.
-Reken erop dat je voor 9 dagen voedsel mee moet nemen.
-Je moet fysiek in een goede conditie zijn.
-Berggebieden zijn niet compleet vreemd terrein voor jouw.
 (maar mogen best nog hun geheimen hebben.)
-Tredzekerheid, een dosis doorzetting lijken mij ook essentieel
-We vertrekken iedere ochtend goed op tijd.
-Je hebt dus al enige kamp routine opgedaan bij eerdere tochten met tent en rugzak.
 (Vooral van belang bij het het opbreken van het bivak in de ochtend.)
-Als we compleet vreemd zijn voor elkaar lopen we een tweedaagse tocht in de Ardennen om kennis
  te maken met elkaar en het materiaal te bespreken.

Hieronder het ruwe concept.
Verschillende alternatieve ontsnappingsroutes hou ik achter de hand
mocht het weer niet willen meewerken of bij pech onderweg.
De etappe indeling is dus onder voorbehoud  maar vooral dienstig om, samen met wat foto's  jullie zin te doen krijgen.

Rondje Val d'aran (tres)

Periode: van 1 september tot 11 september

dinsdag 1 september:

We vertrekken in de late namiddag met de TGV naar Parijs om dan met de nachttrein via Toulouse naar Saint Girons te trekken.

woensdag 2 september:

We hebben nog een drie tal uur om in Saint Girons rond te wandelen en nemen de schoolbus richting Sentein waar we iets na de middag aan komen.




We klimmen richting l'étang d'Araing een kleine 1200m hoger.
Het zal een eerste fysieke test zijn.
We zetten de tent op of slapen in de cabane bij de dam.

Donderdag 3 september:

We trekken de grens over via Portillon d'Albe en blijven relatief op hoogte. Een stuk avontuurlijker dan gewoonweg de gr211 te volgen.



Onderweg kunnen we bij een overschot aan energie Pic de Serre Haute of (en dat is een stuk inspannender) Le Maubermé beklimmen.


Ons einddoel voor vandaag is lac de Montoliu.

In deze hoek maken we kennis met industrieel erfgoed toen mijnwerkers in barre omstandigheden ertsen naar boven haalden.
Restanten die stilaan opgaan in het landschap en daarom al lang niet meer storen maar er deel van uitmaken.

Vrijdag 4 september:

Bij goed weer kunnen we tegen het eind van de dag evt de klim richting Coll d'Airoto al inzetten en bivakkeren dan op hoogte bij een klein meertje een 300m onder de col.
 


Of we blijven in het dal en bivakkeren oostelijk van Montgarri langs de Noguera Pallaresa.
In het eerste geval maken we een ongebaande doorsteek.
Het zal niet de laatste keer zijn op deze tocht.


Anders blijven we op de gr211 en hebben we extra tijd voor een verkenning van mines deth horcalh.





Zaterdag 5 september:

Een moeilijker puinhelling krijgen we te verwerken wanneer estany d'airoto in beeld komt

maar verderop lijkt het eerder op een prairie landschap waar we doorheen lopen.

 Hopelijk hebben we vandaag en morgenochtend goed zicht omdat, doordat het een verlaten hoek is, de sporen van onze voorgangers niet altijd goed zichtbaar zijn.
We eindigen onze dag bij Estany Pudo.






 http://www.panoramio.com/photo/79437985

Zondag 6 september:

Hopelijk zit ook vandaag het weer mee. Zo kunnen we ten volle genieten van Vall de Gerber.
Voor even krijgen we het asfalt van de C-28 onder onze voeten.


Vandaag geen al te lange dag maar we kiezen ervoor om te overnachten in refugi Mataro.
Een metalen hut hoog in de vallei. Een ervaring die niet gemist mag worden.
We komen waarschijnlijk wel enkele dagstappers tegen die deze boeiende vallei komen bezoeken.


De kans is groot dat we zo tegen het eind van het weekend de hut voor ons alleen hebben.

Maandag 7 september:

We gaan via refugi de saboredo en Port de Ratera de Colomèrs naar Lac Obago.

Daarna volgen we het circuit door circ de Colomèrs.
Vandaag rijgen we de meertjes in een lange tocht aan elkaar.
Overnachten doen we bij een van hen.
Vermoedelijk wordt het Lac Long.
 


Dinsdag 8 september:

We zetten onze weg verder over de GR11 maar bij refugi dera restanca gaat het richting Lac de Mar.


We overnachten aan de ZO kant van Lac Tort de Rius.
Daar zijn een paar vlakke stukken te vinden voor onze tenten.
Of het meer nog zo goed is gevuld als op onderstaande foto, dat is maar de vraag.
 
Foto eigenaar:

Woensdag 9 september:

Eenmaal bij Lac de Rius volgen we opnieuw de gr 11 en dalen af naar de zuidelijke tunnel ingang.
Nemen daar tegen de middag de bus naar Les. Wandelen via de GR211 naar Bausen.

Vullen daar de drinkbussen en klimmen in westelijke richting Frans Spaanse grens en zetten er voor de laatste keer onze tent op.



Een lange dag maar de rugzakken wegen tegen die tijd een stuk minder dan bij de start.

Donderdag 10 september:

We steken de grens over en dalen zorgeloos via de GR10 richting Luchon.

We gaan nog dezelfde dag met de nachttrein terug naar huis of we overnachten op een camping in de buurt van het station. Dat spreken we nog wel af.

In dat laatste geval kan je nog een verfrissende douche nemen alvorens je terug onder de massa te begeven.

Zoals gezegd een etappe indeling onder voorbehoud.
Als we door omstandigheden niet op schema kunnen blijven dan passen we onze route aan door tegen het einde naar Arties te gaan. Daar is naast een camping een veel geregelder busverbinding richting Les.