donderdag 3 december 2015

Dons wanten

De tickets alweer besteld.
In Maart staan we opnieuw aan de poort van Sarek.
Poging drie om de doorsteek te maken.
Deze keer in het gezelschap van Veerle en Kevin.
Met nog wat extra aandacht dat mijn materiaal in orde is
na het debacle van vrieswonden aan de vingertoppen, vorig jaar.
Een van de items die ik mee ga nemen is een stel donshandschoenen.
Na enkele prototypes om de juist maat te hebben
en wat overwegingen uit welk materiaal ik ze zou maken,
kan ik ze eindelijk voorstellen.


Ik baseerde me op het patroon van de regenhandschoenen die op
internet circuleert.
Daar zijn er meer die dat patroon hebben gebruikt.
Voor de binnenhandschoen gebruikte ik zelf de medium maat.
De buitenste handschoen is de large maat die rondom nog eens 15 mm is vergroot.

Dit had ik in eerste instantie ook toegevoegd aan de duim
maar dat maakt hem onnodig groot.
Ik heb hem daarom ongeveer 12 mm ingekort langs de grote kromme curve
bij de naad aan de bovenkant van de duim.

 Anders dan de uitvoering op randonne leger heeft mijn handschoen slechts twee
compartimenten.
Een die de palm van de hand en een die de bovenkant van de hand van dons voorziet.
Vermits qua volume, de beide compartimenten ongeveer even groot zijn,
bevatten ze evenveel dons.
Een baffle verbindt dus de binnenhandschoen met de buitenhandschoen op de omtrek
van het patroon.

Het vullen van de donshandschoen kan dus langs de kraag gebeuren.
Er is een kort stukje stof geplaatst bij de duim om de binnenhandschoen
gecentreerd te houden in de buitenlaag.
Om de ingang van de handschoen zo groot mogelijk te houden is de binnenhandschoen
tegen het einde verbreedt zodat hij dezelfde diameter heeft als de buitenhandschoen.
Onderweg gebruik ik rubber handschoenen met een liner.Zo komt er geen vocht in de handschoenen en blijven ze langer proper
Bij de palm van de hand heb ik wat degelijker PU grondzeil gebruikt om slijtage te beperken
wanneer ik ze toch tijdens  werkzaamheden zou gebruiken
Wel mijn twijfels of, omwille van de silnylon buitenkant,
de handschoenen gemakkelijk drogen wanneer ik ze uit zou willen wassen.
De verdamping zal via de binnenkant moeten gebeuren.
daarvoor het ik een restje nylon slaapzak binnenvoering gebruikt.

Wat cijfers:
Een lege donshandschoen weegt 22 gr.
Gevuld met dons komt hij op 42 gr per stuk.
Vergelijkbare handschoenen zijn de oural mittens van Valandré.

foto's



woensdag 22 juli 2015

"Avontuurlijk hiken in Catalonia": dag drie

Hotel Terradets-Refugi de Rebost

Stijlvroeg  de baan op richting Bagà een kleine stad aan de voet van het Parc Natural del Cadi-Moixero.
Een tochtje over de Penyes Altes de Moixero werd ons beloofd.
Een klassieker over de centrale graat van het  nationaal park.
Het gaat naar het noorden, richting Sort, voor een stuk langs de oever van La Noguera Pallaresa, een rivier die zich diep in het landschap heeft ingeslepen.
Waar klimmers zich als mieren tegen de wand omhoog werken


Onderweg enkele picknick/parkeerplaatsen waar er toch al wat auto's staan omdat het ook startpunten zijn voor een wandeling in de omgeving. Dikwijls met een drinkwaterpunt.
Zie hiervoor als bv eens naar volgende kaart.
Ik heb het niet verder uitgezocht maar zou er iets mogelijk zijn om bergtochten te combineren met
packraften op de Segre of La Noguera Pallaresa?
Voor die laatste spreken ze over minstens 60 km bevaarbare kilometers. Niveau 2 tot 5
Er is alvast vlot openbaar vervoer langs beide rivieren.
Je kan wel je vaardigheden met kajak of raft bijschaven mocht je er nood aan hebben.
De bouw van het Segre_Olympic_Park bij La Seu D'urgell in de aanloop naar de Olympische Spelen in 1992 heeft alvast gezorgd dat de ontwikkeling van watersportaktiviteiten op deze plek in een stroomversnelling is gekomen.
Het gaat  nu verder doorheen de Cerdanya.
Zijn in de Pyreneeën het merendeel van de dalen noord - zuid georiënteerd, deze keer gaat het oost west door een brede vallei en daarom ook een uitgelezen plaats voor ballonvaarders.
Door de tunnel tot Bagà waar we aan het toeristisch bureau door onze gidsen Maria en Roza worden opgewacht.
Bagà zal zeker bij de Katharen route lopers bekend zijn.
De gr 107 loopt er doorheen en je bent dan bijna aan het einde van deze grensoverschrijdende route. Het stadje heeft een busverbinding met Barcelona.
Reken op 2:30u met  Alsa
Als er iets is wat ik geleerd heb op deze trip is dat het openbaar vervoer vanaf de Luchthaven naar het binnenland goed is geregeld.
Meermaals heb ik promotie gemaakt om al wandelend vanaf Frankrijk de grens over te steken wil je in Spanje gaan wandelen, zeker als je in de hoge Pyreneeën blijft.
Een optie die ook voor Parc Natural del Cadi Moixero zou kunnen gelden.

Je gaat met de nachttrein vanaf Parijs tot Latour-de-Carol eindstation.
Wandel de grens over naar Puigcerda. Nog geen 5 km van elkaar om daar de bus te nemen.
In 31 minuten ben je ter plaatse.
Er is in het toeristisch bureau een kleine tentoonstellingsruimte.
Je kan er kaarten en boeken kopen.
Achterin zie ik een verzameling sneeuwschoenen en skies liggen.
Ik denk niet om verhuurd te worden maar om gebruikt bij excursies georganiseerd door de toeristische dienst.
De streek leent er zich goed voor.
We rijden zo kort mogelijk tot de vrij recent geopende refugi Vents del Cadi die voor ons een picknick heeft klaargemaakt.

Ik heb zitten uitkijken naar deze dag. Op voorhand al lekker warm gemaakt omdat we nu eens een echte bergtocht gingen lopen.
Het is inmiddels al 11u
We mogen dan wel met een dagrugzak lopen omdat onze bagage deze avond mooi op ons ligt te wachten in Refugi de Rebost.

Toch begin ik mij ongerust te maken dat we ons niet aan het oorspronkelijke plan kunnen houden.
Eerst moet het naar refugi Sant Jordi, dan richting graat om in oostelijke richting Penyes Altes de Moixero over te trekken.
Een afdaling vanaf Coll de Jou zou ons tot Refugi de Rebost brengen.

We lopen dan een kort stuk over een pad dat luistert naar de ronkende titel Cavallsdel Vent.
De officiele route is net geen 100 km lang
Goed voor een berghuttentocht van ongeveer 5 dagen als je goed doorstapt
Maar het kan nog sneller.
Ultra runners komen ook aan hun trekken en Cavalls Del Vent blijkt een populaire uitdaging te zijn.
Je hebt de keuze om hem binnen de  48 of 36 uur al te leggen en daarmee opgenomen te worden in de ere-gallery.
Of nog straffer en dan probeer je Kilian Jornet te onttronen die hem onder de 9 uur deed
De markeringen hebben speciaal voor de nachtelijke lopers een fluoriserend laagje zodat ze beter opvallen bij duisternis.

Wij, de mindere goden kwamen al vrij snel tot de conclusie dat zelfs onze eigen planning in het gedrang kwam omdat het door "rondkijken, foto's maken" er de snelheid wat uit ging.
Het klaterende water, de watervalletjes, de badkuipen die geduldig door het water zijn uitgeslepen uit de rotsen zorgden voor oponthoud.


Bij Refugi Sant Jordi werd beslist om over te schakelen op een kleiner rondje Els-Empedrats
Waar er voorheen nog flink wat water, watervals gewijs naar beneden liep, de grote aantrekkingskracht van deze toer, begon het bij de hut al flink droog te worden.
Hier en daar, in de klim naar deze refuge viel mijn oog op een paar degelijke bivakplekken.
Zoals op veel plaatsen, echt verbieden gaan ze je niet als je volgens de regels van het bivakkeren gaat gedragen en je wat discreet opstelt.
Als je niet wil afhangen van de hutten is een goede planning van je watervoorraad toch erg aangewezen, zeker als je geregeld op hoogte blijft.

Ik ben verschillende keren doorheen de Pyreneeën getrokken, heb mooie landschappen gezien. in die zin ben ik erg verwend en toch kon ik best genieten van de uitzichten onderweg.
De mediterrane geuren die ons tegemoet kwamen van de kruiden langs de kant zo vlug we op de zuidelijke helling terecht kwamen richting coll de la pelosa.
Daar hielden we een korte pauze.


In de weg naar beneden, Een vlinder, met gespreide vleugels op op watervlak van een poel.
Hij leek verdronken.
Bij aanraking, ik verzin het niet, ging hij over op vlinderslag en zette de vlucht onder water verder.
Het meest bizarre tafereel wat ik ooit in mijn leven ben tegengekomen.
Ook al dacht hij het beter te weten, vlinders horen op het droge te zitten en daarom toch nog een extra inspanning ondernomen om hem terug in de zon te zetten.
We trekken naar onze laatste overnachtingsplaats. Een locomotief als attribuut langs de kant houdt de gedachte levend aan een periode dat hier aan mijnbouw werd gedaan.
De steenkoolmijnen zijn al lang dicht. Een Museum houdt de periode levend.
Om Refugi de Rebost met de auto te kunnen bereiken moet je een auto hebben die best wat hoger op de wielen staat wil je je oliecarter niet stuk rijden.
In het andere geval laat je hem op de nabijgelegen parking staan langs de weg.


We worden welkom geheten en dringen gelijk binnen in een huiselijk tafereel. De deur naar de privé vertrekken staat open en ik zie de omgang van moeder met haar zonen. Blijkbaar moet er nog schoolwerk gebeuren om dan later achter de computer te kunnen kruipen.
Wifi verbinding waar ook wij van gebruik konden maken.
We installeren ons op de bovenverdieping. De twitteraars van deze wereld sturen wat berichten door. Geen koude douche maar lekker warm water om het beetje zweet en stof weg te spoelen.
In verschillende gangen krijgen we een stevige maaltijd aangeboden.

Tussendoor nog even naar buiten wanneer de zon achter de horizon verdwijnt en het avondlicht achter die andere markante berg, de Pedraforca verdwijnt.
Een klassiek uitstap voor een stevige dagtocht.
Naar de top zelf of je loopt een rondje rond de berg.
We later op de avond getrakteerd op een plaatselijk gebrouwen, kruidig alcoholisch mengsel terwijl we ook nog een audio visuele voorstelling van het park kregen.
De bijhorende muziek trok alle registers open om het gebied in de verf te zetten.
Wagner zou er bij verbleken.

Klassiek eindig ik een tocht door de bergen altijd met een bezinnings-moment of een moment van afscheid.
Hoewel deze uitstap in niets te vergelijken is met eerder tochten koos ik de ochtend uit om op mijn gemak wat rond de hut te hangen, wachtend op het eerste ochtendlicht.


Ik denk dat voor mensen die op zoek zijn naar een meerdaagse huttentocht die niet al te zwaar is, hun blik toch eens op Parc Natural del Cadi-Moixero moeten richten.
Door zijn ligging, de hoogtes die hij aandoet ook nog eens een tocht die wat vroeger en wat later dan de zomermaanden gelopen kan worden.
Daarmee kan het wandelseizoen flink worden uitgebreid zonder op sneeuwvelden te botsen.


Na het afscheid lopen we "Ruta del Trencapinyes" een kort rondje met bij Mirador dels Orris een overzicht op de centrale graat waar Cavells del Vent overheen loopt.
Je kan via http://www.mygooltracking.com/  tal van routes oproepen om een tocht voor te bereiden.
 Mountainbikers komen ook aan hun trekken voor daguitstappen of voor meerdaagse tochten.
Zie daarvoor bv naar de nummers 1 en 2 in het volgende overzicht. 



De kruisbekken laten zich niet van kortbij bewonderen.
De area recreativa dels orris nodigt uit voor een luie picknickmiddag.
Zelf zag ik dan alweer potentieel bij Pla Bagà waar een groot vlak grasveld uitzicht gaf op de omgeving.
Mijn tent heb ik er maar bijgedacht.
Misschien moet ik toch eens -als een tussendoortje- op een keer dat rondje gaan lopen om te toetsen hoever de gedachte over komt met de realiteit.

Terug naar het historische dorpje Bagà waar we na een rondje door smalle straten, een bezoek aan een paar winkels met lokale producten geland zijn bij nou nou voor een afsluitend etentje in het plaatselijk restaurant Niu Nou die het label Slow food mag dragen om het gebruik van lokaal geproduceerde producten in zijn gerechten.

Onderweg reorganiseren we nog onze rugzakken. Ik krijg van Raymond nog de map en bijhorende kaart van Cavell dels Vent in de handen gestoken.
Nu heb ik helemaal geen excuus meer om nog eens een keer deze kant uit te komen.
In een volgende blog artikel focus ik mij op mogelijke meerdaagse trektochten doorheen Catalonië.
Een kort overzicht van enkele routes en hoe je met het openbaar vervoer naar de start kan.



"Avontuurlijk hiken in Catalonia": dag een

"Avontuurlijk hiken in Catalonie": dag twee










maandag 20 juli 2015

Prototype van een rugzak met frame.

Uiteindelijk een start gemaakt van een project dat al heel lang op stapel stond.
Een eerste begin van het zelf ontwerpen van een rugzak zat in het bouwen van een
draagframe met bijhorende demonteerbare voorraad zak.
Ik recupereerde de onderdelen van mijn shasta rugzak.
Kon zo ongeveer 1500 gram besparen t.o.v. het oorspronkelijke ontwerp zonder
concessies op het draagcomfort te maken.
Ik besloot een stap verder te gaan en enkele ideeën uit te proberen die ik elders heb opgepikt.
Om mij direct niet zwaar op kosten te jagen besloot ik goedkoop materiaal te gebruiken.
In de shasta zitten twee heel stevige staven 7075 aluminium.
Op maat van mijn rug geplooid.
Ik bedacht mij dat het mogelijk zou moeten zijn om met gelijmde dunne vellen hout een gelijksoortige vorm te lamineren die even stevig maar een  stuk lichter gemaakt zou kunnen worden.
Een idee dat ook toegepast wordt bij het kifaru bikini frame

foto eigenaar

In het definitief ontwerp probeer ik het zo goed mogelijk na te maken.
Ideaal lijkt essen hout te zijn omwille van zijn veerkracht.
De koolstofmatten helpen vermoedelijk mee aan de vormvastheid van de steunen
Helaas vond ik kort bij huis niet de geschikte materialen maar moest mij behelpen met eiken houten latten van 5x30 mm. Een test met het lichtere houtsoorten gaven een slecht resultaat.
Minimum drie lagen zou beter zijn maar ik vond geen 3 mm latten.
Drie latten, dan werd het frame wel heel dik dus ik hield het op twee.
Maakte een mal uit een brede plank.
Gooide de houten latten voor een tijd in het water om ze dan een eerste keer vast te spannen in de mal die de kromming van mijn rug erg goed volgde.

Na het drogen lijmde ik de twee latten met PU lijm aan elkaar en zette het geheel opnieuw onder druk.
Het voordeel van PU-lijm is dat hij spleetvullend werkt.
Die extra grammen (ongeveer 360 gr aan hout) heb ik er best voor over om een stevig frame te hebben dat zware lasten kan dragen en de schouders goed ontlasten.
Als ik voor hout ga zal ik de staven moeten behandelen met een of andere waterdichte laag omdat bij langdurige regen onbehandeld hout veel vocht opslorpt en het een deel van zijn stevigheid en vormvastheid gaat verliezen.
Wordt het vernis of simpelweg bekleed met folie (verpakkingstape of iets dergelijks), daar ben ik nog niet uit.
Het monteren zou ook langs de binnenkant kunnen, dan zijn de staven beter beschermd tegen weersinvloeden maar het maakt de opbouw van de rugzak wat complexer.
In mijn ontwerp zijn de staven langs de buitenkant gemonteerd.
De twee schoenen in de heupgordel zijn gemaakt van cordura 1000 fixeren de staven.
Hetzelfde materiaal is gebruik aan de andere kant omdat op die plaats ook alle krachten komen.
Een extra plaatje PE zorgt voor een stevige verbinding tussen beide steunpunten en beperkt het doorzakken van de heupgordel.
De heupgordel kan dus samen met de twee staven worden gedemonteerd.
Een optie die ik vermoedelijk nooit zal gebruiken.

 Ik heb heel veel zelfbouwers gevolgd in hun pogingen een goede rugzak te maken maar altijd vond ik dat er her en der wel iets mankeerde aan hun ontwerp.
Zware lasten dan moet vooral de heupgordel voldoende stevig zijn,
breed genoeg zodat hij genoeg grip heeft op de heupen.
De gordel moet ook zo goed mogelijk de romp omsluiten.


De vleugels in de zijkanten monteren is daarom niet zo'n goed idee.
Zelfs veel gerenommeerde makers pakken het zo aan.
Ik ben een grote fan van David Chenault zijn ideeën.
Zijn laatste ontwerp  heb ik als basis gebruikt  voor mijn eigen ontwerp
Hier en daar wat aangepast.




Mijn rugzak moest schouderstabilisatoren hebben om de schouders te ontlasten.
Daarom is het draagframe een stuk langer dan in zijn ontwerp
Ik kon het frame van mijn shasta gebruiken als maatstaf.


Door de dikte van de gemodelleerde latten moet er extra foam worden gebruikt om de dikte van de staven uit te vullen zodat ze niet in de rug gaan duwen.
Hier heb ik nog goedkoop materiaal gebruikt.
In het definitief ontwerp ga ik evazode gebruiken voor de rug en de heupgordel.
Een ander punt waar rugzakmakers het zich erg gemakkelijk maken is de rugzak als een rechthoekig doos te zien.
Doe je dat dan komt het tot een conflict met de zijkanten zeker als je een frameloos ontwerp maakt.
De rug van een mens loopt als behalve recht.
David Chenault heeft er een artikel over gemaakt.
"Contoured side panels for improved load carry in frameless packs"

Maar helaas niet leesbaar als je geen lid bent van backpackinglight.
Het kost geen moeite om dat nu ook toe te passen.
De rugzak sluit nauwer aan op de rug


Een reep 25mm band ipv de schouderriemen aan de rugzak te naaien kan ik wel waarderen.
Zo zijn de schouderriemen demonteerbaar en kan ik experimenteren tot ik de juiste vorm heb die de helling van de schouders volgen.
In dit prototype kon ik de schouderbanden van mijn shasta gebruiken omdat die ook demonteerbaar zijn.
Ik heb weinig aandacht geschonken om mooie naden te leggen.
Het is immers een prototype.
In een definitief ontwerp zullen er tal van verfijningen worden aangebracht.
Nu heb ik overal goedkoop zeil gebruikt. Het is beter dat het rugpand en de binnenkant van de gordel toch enigszins ventileert.
Ik hou ook van een heupgordel die aangespannen wordt door een duwbeweging. Dat voelt wat natuurlijker aan.
Het gedemonstreerd model weegt 1300gr maar daar zullen nog wat grammen bijkomen wanneer langs de buitenkant her en der wat lussen komen, een sluitsysteem gemonteerd en wat extra berging voor "kort bij de hand" gerief wordt gemonteerd.


Veel zal afhangen van de materiaalkeuze in het definitief ontwerp.
Eerst moet ik hem maar eens gaan laden met een drieëntwintig tal kilo's om te zien of  er geen verborgen gebreken op gaan duiken.

foto's


vrijdag 12 juni 2015

"Avontuurlijk hiken in Catalonië": #catalunyaexperience/1


Dag twee: Mas del Puig-Terradets

Vandaag gaat het in westelijke richting naar de grens tussen Catalonië en Aragon.
Het is soms alles behalve stil op zo’n overgang waar systemen elkaar ontmoeten.
Zowel op grote als op kleinere schaal.
"Buurman, de boom in uw tuin houdt ons licht tegen."
Laatst beefde zelfs de aarde op een breuklijn.
We rijden onder Montserrat door die voor vandaag zich van zijn liefelijkste kant laat zien.
Spijtig dat we hem niet kunnen verkennen. Er is best meer te doen dan op en neer naar het klooster met de tandradbaan.
Ik pik er een willekeurige uit.
Het gaat vlot vooruit over de grote wegen die Catalonië doorkruisen.
Het valt op hoe droog het landschap oogt.
Irrigatiekanalen zorgen op plaatsen waar er aan landbouw gedaan voor het broodnodige water.



We houden een stop bij een eerder onbeduidende top in het landschap.
Het is er hier in 1938 erg bloederig aan toe gegaan.
Spanje was toen een verscheurd land.
Hier is er langs de Segre en meer naar het zuiden langs de Elbro stevig gevochten.
Natuurlijke grenzen werden fel verdedigd ten koste van heel wat levens.
Catalonië probeerde in dat jaar stand te houden tegen het oprukkende geweld van de nationalisten.

By NordNordWest, modifications by user:Sting, Grandiose (File:Iberian Peninsula location map.svg) [CC BY-SA 3.0], via Wikimedia Commons

Franco en zijn troepen waren de Segre al overgestoken en hadden deze top in handen.
Zijn naam "El Merengue" heeft hij gekregen door de uitspraak van de aanvoerder van de republikeinen in het verzet tegen de Nationalisten van Franco.
Hij sprak zijn mannen aan bij het begin van hun tegenoffensief met de woorden “Venga muchachos que esto nos lo comeremos como un merengue”.
Zo hapklaar was hij echter niet.
In een poging hem te heroveren, zonder succes evenwel, zijn er heel wat jonge mannen gesneuveld.
Nog geen jaar later had dictator Franco heel het land in zijn macht
en maakte de wereld zich op voor een nog groter conflict.
Ik heb al genoeg jaren op de teller om nog herinneringen te hebben over de jaren 1970 en de verontwaardiging wanneer er weer eens een doodstraf werd uitgevoerd op tegenstanders. Hij is het tot voor zijn dood blijven doen.
Onderweg komen we langs de weg tal van primitieve bunkers tegen.
Het zal waarschijnlijk niet de grote toeloop aan toeristen zijn die de frontlijn van toen komen bezoeken maar het kan wel.
We rijden over rustige wegen verder naar onze bestemming van de dag. Onderweg komen we een heel langgerekt peloton van fietstoeristen tegen die, ieder op zijn tempo, een route zit af te werken.
Fietsroutes, ook een manier om er een actieve vakantie van te maken.
Dat Catalonië, net als Frankrijk zijn voies vertes routes heeft, fietspaden over afgedankte spoorlijnen, daar had ik ooit wel van gehoord, maar het zat toch ver in het geheugen.
Nieuw voor mij was de vrij recent gemarkeerde lusvormige Pirinexus route.
Blijkbaar al wat langer ontdekt door sommige nederlandstaligen.
Waar er toch wat passages tussen zitten die eerder aan een MTB traject doen denken.



Bij het uitzichtpunt over het Panta de Camarasa, een kunstmatig stuwmeer, houden we even halt.
Niet zo heel ver van het hotel waar we straks zullen verblijven.
Goed voor een korte beschouwing over wat mogelijk is vanaf de plek waar we nu staan.
De fijne lijn in het landschap iets boven de waterlijn verraad de historische spoorlijn tussen Lleida (op één uur van Barcelona) en La Pobla de Segur.
Nu onder de naam tren dels llacs ingezet als een toeristische attractie.
Goed voor een familie uitstap om dan vanaf het raampje de omgeving te bewonderen om zo een globaal overzicht te krijgen wat deze streek te bieden heeft.
Of je stapt onderweg uit voor een gericht bezoek.
Ga je naar de eindbestemming La Pobla de Segur dan ben je aan de startplaats van de meerdaagse trektocht El Cinquè Llac Goed voor 5 dagen door het middengebergte. Geen al te zware tocht van 102 km want je hebt zelfs mogelijkheid tot bagage transport.
De bleke rand geeft aan dat het meer al lang niet meer op zijn hoogste niveau staat.
Watersporters zullen in deze hoek wel hun gading vinden.
De waterbekkens Panta de Sant Llorenc, Panta de Camarasa, Panta de Canelles of de rivieren Noguera Pallares, Noguera Ribargorcana en Segre zijn voor de hand liggende plekken om te bevaren met kajak of raft.
Geen koud water vrees maar zelf heb ik meer binding met volgende doelgroepen.
Het is hier een eldorado voor geologen.
Speleologen verkennen de ondergrond. Her en der zijn natuurlijke grotten in de omgeving een bestemming voor een daguitstap.
Een niet al te moeilijke familiewandeling gaat bv naar Cova del Tabac.
Dat dit een grot is die al heel lang is gekend, daarvan getuigen de inscripties die zijn aangetroffen op de muren. Niet alleen hier maar ook elders in Catalonië hebben mensen een afdruk achtergelaten op de rotsen. Net als de dinosauriërs.
Dat is dan weer voer voor paleontologen. Hoe dikwijls ben ik zelf niet als kind op zoek gegaan naar fossielen bij de mergelgroeven rond Valkenburg.
Om je kennis als leek aan te scherpen kan je altijd eens een museum binnen springen.
De rechte wanden van Mont Roig waarin de grot Cova del Tabac ligt zijn dan weer het terrein voor bergbeklimmers.
Het is Chinees voor mij maar hun aantekeningen zijn haast kunstwerken


http://lanochedelloro.com/resencata/lleida/montroig_sabina.gif

Tegen de middag komen we aan bij de kleine parkeerplaats "la Masieta". De meest snelle toegang tot Congost de Montrebei.
Een klein informatiecentrum levert de nodige folders.
Eerst eten we ons lunchpakket op dat we deze morgen uit Mas Del Puig hebben meegekregen.
Ik heb het normaal niet zo op gemalen vlees maar toch gaat de gevulde kip er smakelijk in.



De route doorheen de kloof gaat over een vrij gemakkelijk begaanbaar, maar erg spectaculair pad. Het is een populaire bestemming. Duidelijk te zien aan het aantal voertuigen op de parking.
Hier en daar zijn beveiligingen aangebracht onder de vorm van een kabel waar je je eventueel aan vast kan houden mocht het wat te benauwd worden.



Waaghalzen durven het smalle pad wel eens op met hun mountainbike. Fout kan je niet lopen. De richting is duidelijk.
Een afwijking op de route is de korte klim naar cova Colomera.
Het dieper liggend deel is afgesloten en is archeologisch onderzocht.
De kleinere kinderen spelen in de aanloop naar het smallere deel langs de waterkant en brengen zo, samen met hun ouders de dag door.
De helwitte ibissen langs de waterkant lijken zich weinig te storen maar zijn toch wat op hun privacy gesteld wanneer je hen wil benaderen.
Een kajakverhuurder geeft je de mogelijkheid om de kloof langs onder te bezoeken voor een heen en terug rondje.
Het valt wel af te wachten hoe de wind zit. Stroming zit er nog amper op het water en met de wind in het gezicht is het stevig peddelen om vooruit te geraken.


Sinds kort tuft er ook een gemotoriseerd bootje door de smalle gorge.
Het lijkt de geesten wat te verdelen en voor sommigen is daarmee ook een grens overschreden.
Je zou er lang kunnen doorbomen; over het evenwicht tussen bescherming van de natuur, hem toegankelijk maken of zelfs exploiteren.
Het uitgehakte pad tegen de wand waar we nu over lopen dateert van 1982.
Het vervangt een lager gelegen pad (te zien op bv volgende foto) dat in 1924 was aangelegd om Àger met El Pont de Montanyana te verbinden.


Door het maken van een dam op rivier is deze route deels onder gelopen.
Ik vraag me af of er in deze tijden nog genoeg draagvlak zou zijn om een dergelijk pad in de wand te kappen ten behoeve van het toerisme. Getuige daarvan de kritische geluiden langs deze kant over de constructie die Aragon heeft gemaakt bij Montfalco aan de overkant van de Noguera Ribagorçana.
Ja er gaapt hier letterlijk en figuurlijk in de geesten soms een diepe kloof tussen deze en de andere kant.
Gelukkig kleurt het water hier niet rood zoals bij de Segre toen maar is het nog steeds hel blauw.
Je hoeft je als toerist niet te verdiepen in de plaatselijke roerselen maar je moet gewoon genieten van wat er ligt.
Genoeg mensen die het aan zal spreken en als je het te storend vind blijf je er gewoon weg en zoek je een andere plek.


De tijd was wat kort voor een volwaardig rondje. Daarom lopen we naar de primitieve hut van 'Refugi del Mas de Carlets' waar we onze pauze houden. Hoe verder van de parking hoe rustiger het onderweg is.
De bron bij de hut staat droog. Mogelijk is dat de reden dat er nu geen beheerder aanwezig is en het betalend stuk gesloten.
Op een grasveldje bij de hut zou je kunnen bivakkeren, zeker als je je bent gaan bevoorraden bij de rivier. Ongefilterd zou ik het water niet meer drinken. Daarvoor is het water al te lang onderweg geweest.
Op onze terugweg valt ons oog op enkele klimmers die aan de overkant tegen de verticale wand hangen. Van bovenaf zijn de dikke karpers te zien die zich traag voortbewegen net onder het wateroppervlak.
Raymond trakteert op een koel drankje. Het was op de valreep.
Een kwartier later was de uitbater van de infostand weg geweest.
We rijden via een andere weg naar het hotel terradets dat we op de heenweg al eens zijn voorbijgekomen. Gelegen langs het gelijknamige Panta de terradets en met op loopafstand een treinstation.



Een centraal gelegen familiehotel ideaal voor actieve vakanties in de Pallars Jussa regio. Het is net alsof het achterliggend zwembad lijkt over te gaan in het grotere meer.



Het hotel dat ooit langs de andere kant van de weg lag maar door de aanleg van de eerder genoemde spoorlijn naar de overkant is verhuisd bestaat uit drie delen.
Het hotel en wat me daar opviel was de kraaknet gepoetste kamer waar ik in verbleef. Ik kijk uit op het zwembad en achterliggend meer.
In het aanpalende gedeelte is er eerst een niet al te gezellig ingerichte ruimte. Een mega-TV neemt een centrale plaats in, er staat een computer, biljart en tafelvoetbal.



De paar mensen die er binnen zitten zijn aan het beeld gekluisterd.
Dan is wat rondom gebeurt misschien wat minder belangrijk.
Verder doorlopend naar het restaurant ziet het er al een stuk aantrekkelijker uit. Een bar met aanpalende speelruimte voor de kinderen. De drankenkaart is uitgebreid. Je kan er ook lokale producten kopen.
De virtuele tour lijkt de werkelijkheid goed te benaderen.
Deze avond krijgen we een gastronomische menu opgediend.



Kleine, smaakvolle gerechtjes mooi gepresenteerd .Veel van het eten wordt plaatselijk geproduceerd.
De wijn bv komt van de wijngaard aan de overkant van het water.
Er staat ons nog een verrassing te wachten.

 Tegen valavond gaat het terug de auto in en rijden we naar het sterrenobservatorium Parc astronomic montsec  hoog op de Montsec waar er weinig lichtverontreiniging is.
We kunnen als eerste binnen en nemen de meest strategische plaats in. Liggend in de stoel met een 3D bril op krijgen we een uitleg over het heelal.
Niet dat ik omwille van een probleem met de installatie er veel van heb begrepen maar een sterke visuele voorstelling heeft veel goed gemaakt. Best indrukwekkend.
Het zaaltje ligt afgeladen vol. Het trekt, ook al gaat het richting middernacht veel gezinnen met kinderen aan.
Het is bijna onwezenlijk dat in het midden van de nacht, relatief ver van de bewoning zoveel mensen samen komen.
Reservering is nodig wil je plaats hebben.
Tegen het eind van de voorstelling gaat de koepel open en de virtuele voorstelling van het sterrenstelsel wordt haast naadloos en geruisloos vervangen door een live voorstelling. Een licht windje geeft de overgang aan.
Met een laserpen worden sommige lichtpuntjes aan de hemel bij wijze van herhaling een naam gegeven.
Het is voorbij middernacht als we ons bed opzoeken.

 Sta op tijd op om nog wat ochtendfoto’s te maken. Zoek nog snel de computer op in de lobby om te kijken of er nog beweging is geweest op de paar forums die ik volg. Ik zie er ook een spelconsole staan aan een grote TV gekoppeld.
Keuze genoeg aan het ochtend buffet en daarmee sluiten we bezoek aan hotel Terradets af.
Nog erg vroeg in de ochtend op verkiezingsdag gaat het richting Baga voor een wat langer bezoek aan een, als het op onafhankelijkheid aan komt, erg fanatieke streek.
Wij hadden onze eigen José Happart die het vertikte om Nederlands te spreken.
Hier kan het blijkbaar ook voor komen dat al spreek je vloeiend Spaans, je in het Catalaans van antwoord wordt gediend.
Benieuwd wat het Parc Natural Del Cadi-Moixero te bieden heeft.

zaterdag 30 mei 2015

"Avontuurlijk hiken in Catalonië": #catalunyaexperience

Eerst geef ik in enkele artikels een dag per dag verslag om dan als slot een samenvattend artikel te brengen over de buitensport mogelijkheden in Catalonië.

 Dag één: Brussel-Mas del puig

Voor een keer ben ik afgestapt van de eigen beproefde formule om zelfvoorzienend een tocht te ondernemen en heb me kandidaat gesteld om mee te doen aan een gesponsord evenement.
Hoe kan je daarbinnen zelfstandig blijven is de grote vraag?
Voor niets gaat de zon op is een gevleugelde uitdrukking.
Dat je van teveel zon kanker krijgt wordt er niet bij verteld.
Uiteindelijk heeft alles zijn prijs.
Ik probeer zo authentiek mogelijk, gestuurd door de eigen blik hier mijn relaas neer te schrijven.
Bij deze is de disclaimer geplaatst.
Gewoonlijk zal je me als het over Spanje en Frankrijk gaat, terugvinden ergens relatief dicht bij de grens in de Hoge Pyreneeën.
Nu krijg ik de kans om gebieden wat verder van de grens te verkennen.
Streken die ik anders mogelijk in geen jaren zou bezoeken.
Er gaat een tijd komen dat ik fysiek niet meer in staat zal zijn om heel mijn hebben en houwen op de rug te tillen als ik een tocht wil ondernemen en dan zal ik afhankelijk worden van de accommodatie en zorg van een ander.
Jezelf laten verzorgen door een ander. Het maakt sommigen onrustig bij de gedachte alleen al.
Ik herken me in hen.
Ik heb al jaren een tondeuse om mijn haren bij te werken.
Al die poeha die sommige kappers in hun activiteit staken, bij het 'bepotelen' van mijn haardos, ik werd er ongemakkelijk van.
Toch is het een verrijking om dit toe te kunnen laten voor jezelf.
Gebruik maken van voorzieningen van anderen. Ik betaal een prijs en iedereen vaart er wel bij.
Tot zover een psychologische beschouwing in de marge.
Ik trek dus samen met anderen in het pinksterweekend richting Catalonië.
In zo'n korte tijd wordt er hoogstens geproefd.Zowel letterlijk als figuurlijk op te vatten.


Ontmoet in Barcelona, na wat vertraging Fred, Wanda en Susanne omwille van een zoekgeraakte valies.
Met Raymond, de organisator van het evenement had ik al eerder contact gehad.
Hij neemt ons mee naar enkele plekken in Catalonië die potentieel hebben om actieve toeristen aan te trekken.
Toerisme blijft een erg belangrijke bron van inkomsten voor een regio als Catalonië.
Barcelona en de kusten in het oosten hoeven niet te vrezen. Maar verder naar het westen blijft het knokken zeker na het wegvallen van bv de werkgelegenheid in de textiel en mijnindustrie.
Ik vlieg met Vueling van Brussel naar Barcelona.
Het valt me op hoe vol het vliegtuig is. De crew blijft er rustig onder en neemt zijn tijd om rij per rij de bestellingen op te nemen.
Een jonge man doet dit met heel veel flair, zonder een spoor van jachtigheid. Ik zet hem op de foto omwille van zijn uitstraling. Hij hoort de klik en als een prof komt hij heel zakelijk vertellen dat het verboden is om de crew te fotograferen en of ik in zijn bijzijn, de foto wil wissen.
Bij deze, aan die anonieme werknemer, "je deed het goed".
De vlucht Brussel-Barcelona duurt 2uur.
Gelijk de tip die ik kreeg dat als je naar Barcelona vliegt en een auto wil huren, doe dat niet op de luchthaven maar ga naar Barcelona stad en huur daar voor minder geld je autootje om rond te toeren.


Daarna ging het richting Montserrat. Waarschijnlijk de meest karakteristieke berg van heel Catalonië. 
Over zijn ontstaan en transformatie tot zijn hedendaagse verschijning valt iets te lezen op  wikipedia .

bron foto: mapfre.com
Maar daar zijn over deze berg ganse dossiers gemaakt. Zie bv maar eens naar de link horend bij bovenstaande foto
Deze avond slapen we in Masdelpuig een  casa rural in het dorp Castellbell i el Vilar.

Een dorp dat met Barcelona verbonden is via de regionale treinverbinding Barcelona-Manresa (line R5)
of via het traject Barcelona-Zaragoza.
Het is een bijna klassieker om vanuit Barcelona hier af te stappen voor een daguitstap naar het Benedictijnen klooster van Montserrat.


Een wat langer actief verblijf kan je naast het culturele invulling geven door bergwandelingen, klimpartijen of je maakt een mountainbike tocht.
We worden er hartelijk ontvangen door Ramon en zijn vrouw Teresa. De sfeer is warm en de aankleding van de verschillende kamers, stijlvol.


Natuurlijk weet hij dat hij volk over de vloer krijgt die straks over hem gaan schrijven.
Toch denk ik dat deze man oprecht fier is op wat hij hier heeft gerealiseerd. Voor wat het waard is, zijn score op tripadvisor zit in de hoogste regionen.
Zijn vrouw houdt, eerder als hobby een winkeltje open en verkoopt plaatselijke producten aan zijn bezoekers.


We krijgen zo laat op de avond een goed verzorgde lichte maaltijd aangeboden met een plaatselijke wijn.
Het uitzicht op de Montserrat, dat zal voor bij het ontbijt zijn.
De zon is al een tijd achter de horizon verdwenen.
Een keukentje geeft gasten de mogelijkheid om zelf je maaltijden te bereiden.
Na een inhoudelijk voorstelling van onze trip is het slaaptijd.
Zet de wekker op 6u om hopelijk de eerste zonnestralen op de berg te vangen.

Na het ontbijt volgt een rondleiding in de woning en de bijgebouwen.
De eerste stenen zijn ergens in de 13de eeuw gelegd maar doorheen de tijd, afhankelijk van de economische activiteiten transformeerde het complex tot wat het nu is.
Net als het gedaante van de naburige berg
Getuige daarvan is de olijvenpers die uit het huis werd gehaald en nu als een herinnering aan .... bij de hoofdingang staat.
Van de met tegels beklede kuip waar vroeger de druivensappen in werden opgevangen,
toen trappelende mensenvoeten een verdiep hoger de druiven vermorzelden is nu een verbinding tussen de verdiepingen gemaakt.

Het bijgebouw richt zich op grotere groepen. Een verdiep rijkelijk voorzien van stopcontacten wanneer tijdens meetings de laptops hongeren naar energie.
Beneden kan er worden gefeest.
Voor verkoeling kan na een daguitstap het zwembad zorgen.

 
Als het opzet van deze reis "Avontuurlijk hiken in Catalonië" heet,
dan moeten we nu toch wel echt vertrekken wil de vlag de lading dekken.
Vandaag wacht Congost de Mont-Rebei nog op ons.





dag twee
dag drie