woensdag 27 november 2013

Doelen stellen


Wat doet een mens als hij statistisch gewijs al een stukje over de helft is van zijn aards bestaan?
Af en toe maakt hij de balans op van wat is geweest.
Een andere keer denkt hij dat er nog iets gerealiseerd moet worden binnen het leven.
Doelen stellen noemen ze dat.
Een gelukkig mens dat ik op een plek woon waar dat doel verder reikt
dan dat de volgende dag genoeg eten wordt vergaard om te blijven bestaan.
Laatst gaan supporteren voor mijn schoonzoon Roel die zijn eerste marathon heeft gelopen.
Normaal ging mijn dochter Marjan er ook voor gaan.
Helaas, de knieën beslisten halverwege het jaar anders.
Het is me wat, de geest en zijn omhulsel waarin hij huist.
Een reparatie van dat huis in het land van Obamacare kost meer dan een rib.
Onnodige risico's neem je dan niet.



Volgend jaar gaat ze -wat zachter- haar lichaam nog eens aansporen.
Wie weet roepen we ze dan alle twee tot over de streep.
Ik heb tienduizenden mensen zien passeren.
Op twee benen, of zonder, maar dan werd er gerold.
Met goeie ogen maar ook ogen die alleen maar zwart zagen.
Die dag had iedereen zijn roeping.
Ook de oudste deelneemster van de dag.
Het werd haar laatste reis.
Zou ze het zich beklagen?
De aankomst:
grauw en grijs verschenen velen aan de streep.
Met over hun gezicht die wat vreemde witte sluier van opgedroogde zouten.
De blik hol.
Dit (voorlopig) nooit meer moeten velen hebben gedacht.
Halverwege het jaar heb ik tijdens een bezoek,
zij bij ons,
een trainingsdag meegelopen.
Het twintig kilometer programma vlot gehaald.
Het heeft me aan het denken gezet om toch, al was het maar een keer in dit bestaan eens die symbolische afstand te lopen.
In New York, dat moet niet zo nodig.
Ik hoop echt dat haar knieën het zullen houden.
Ben ik geen vervanger,
dan loop ik hem toch gewoon in alle stilte over fietsknooppunten in de Antwerpse Kempen.

maandag 25 november 2013

Maak je eigen sil-nylon opbergzak


Blijkbaar een onderwerp dat aanspreekt.
Een eerder artikel over dit onderwerp wordt geregeld aangeklikt.
Recent een workshop moeten geven over zelfbouw van buitensport materiaal.
In de voorbereiding de tijd genomen om een kort filmpje te maken om de techniek
(om een zwaar woord te gebruiken want eigenlijk 'poep simpel') te tonen.



Maakt het gelijk wat duidelijker dan de paar vage foto's uit het eerste artikel.
Nee, ik was niet zenuwachtig bezig maar om het vooruit te laten gaan laat ik het versneld afspelen.
Tegelijk is er ook een kleine verbetering aangebracht door de plaats waar het touwtje verschijnt te verstevigen
want de verlijming had daar de neiging op de duur los te komen.
Hier uitgevoerd met 30D silnylon.
Variaties zijn te bedenken door evt een rolsluiting toe te passen die gesloten kan worden met een gesp.
Zie bv de dry bags van Seatosummit.
Als je een vlakke bodem belangrijk vindt kan je de zak "twee oren aannaaien" en ze naar binnen werken.
Als je de techniek op een nog hoger peil wil brengen en je gaat voor een echt waterdichte stevige
zak zou je uit kunnen wijken naar TPU gecoat nylon zoals toegepast bij de "Big River Dry Bag"
Extremtextil heeft deze stof ook in zijn assortiment zitten.
Een uitgewerkt voorbeeld (met een iets ander patroon) is te vinden op
http://questoutfitters.com
Er wordt een huishoudstrijkijzer gebruikt of je wijkt uit naar een mini-strijkijzer voor het echte priegelwerk.
Zelf heb ik echter nog geen ervaring met dit materiaal.