dinsdag 30 oktober 2012

Bye bye Nikon D60

Lang zitten twijfelen maar uiteindelijk toch beslist om mijn Nikon D60 in de herfst van zijn leven met pensioen te sturen.
Hij heeft er al wat jaren op zitten en hij wilde niet meer zo goed automatisch scherp stellen.
De voorbije maanden de ontwikkelingen binnen de fotografie industrie zitten volgen.
Het eerste wat mij begon op te vallen was de korte groei, bloei en uitdoof periode die een camera heeft voor er weer een nieuwe tot leven wordt geroepen
en hoeveel mensen steeds weer opnieuw van de ene naar de andere camera hoppen.
Het heeft zo zijn voordelen voor lui, waar ik mij onder reken, dat de prijzen soms gelijke tred houden.
Duur in het begin maar dan kennen ze meestal een neerwaartse trend.
Momenteel wordt zo de sony5N afgeschreven.
Een toestelletje dat over het algemeen goede kritieken krijgt

Gisteren op mijn fiets gesprongen richting Breda om er mij een aan te schaffen. Op dit moment was daar het meeste voordeel te halen.
Veertig kilometer heen en met tegenwind terug. Het kleinood in de fietszak.
Of ik nog wat langer had moeten wachten?
De toekomst zal uitwijzen of ik mijn ongeduld duur heb betaald.
Ach, als ik met dit toestelletje een langdurige relatie aan zal gaan, wat ik hoop
dan betekenen die extra euro's niet zoveel.
Een viewfinder zal er waarschijnlijk ook wel komen maar daarvoor ga ik mijn dochter inschakelen die op dit moment orkaan Sandy zit te verwerken.
Hoef ik, ook een flink eind richting 'herfst', ook niet meer zo diep te buigen dan bij toestellen met een vaste zoeker.


zondag 28 oktober 2012

Roclite 315: eerste ervaringen

Vorig jaar voor het eerst met Flyroc 310 trailrunners onder de voeten gelopen. Geen enkele klacht over hun pasvorm maar het viel me bij tochten op ruw terrein wel al op dat de stiksels flink te lijden hebben. Naast de rotsen waar ze soms onbedoeld tegen schuren speelt volgens mij ook de wijze van loopstijl, de behendigheid en manier van voetzetting een grote rol.

De opbouw van een flyroc 310 maakt dat er nogal wat stiksels zijn gelegd en ik al in de weer ben geweest om een en ander opnieuw te versterken.
Ik had hierover een vraag gesteld op backpackinglight waarbij ik de tip kreeg om ze op voorhand te beschermen met een laagje aquaseal en er mee te leren leven dat ze sneller zullen slijten.

Begin van de zomer heb ik een bezoek gebracht aan mijn dochter in New York. Het moment om mij een extra stel aan te schaffen voor de volgende tochten. Besloot om het opnieuw bij een schoen van inov-8 te houden maar te kiezen voor een duurzamer type. Liet mij door Running Warehouse een stel Inov-8 Roclite 315 'aan huis' leveren.
Al op het zicht kon ik zien dat ze voor ruw terrein een stuk duurzamer zullen zijn

Ze hebben over heel hun omtrek een veel steviger, hogere stootrand terwijl het aantal stiksels beperkt is.
Tegelijk is de bovenkant van de schoen uitgevoerd met twee lagen luchtdoorlatend gaas.

Ik behandelde de stiksels met aquaseal.
Deze lijm wordt in Europa, beetje vreemd, onder een andere naam verkocht nl aquasure.
Deze lijm hardt uit onder invloed van de luchtvochtigheid.
Een aangebroken tube leg je in de diepvries. Dat verlengt de houdbaarheid.

Nog niet zo lang terug van een 12 daagse tocht door de Pyreneeën waarvan ik toch een 6 tal dagen af te rekenen kreeg met flink wat brokkenvelden.
De neus heeft al wat klappen gekregen maar geen enkele naad heeft erg moeten lijden door de bescherming.
Er valt qua 'loopervaring' weinig verschil te melden. Zowel de Flyroc als de Roclite voelen eenmaal vast geveterd als gelijkwaardig aan. De Roclite is wel veel ruimer dan de Flyroc. Zeker in de punt is er meer ruimte.
De Roclite is dus vooral geschikt voor mensen met 'massiever' voeten of die dikke (winter?) sokken willen dragen.
Een ander klein verschil zit, hoe de veter aan de schoen wordt vastgemaakt. De Flyroc begint met een lus in het midden waar de tong van de schoen begint terwijl een Roclite enkel lussen aan de zijkant heeft. Dat maakt dat bij het gebruik van getten het 'aanhaken' anders moet gebeuren.
De laatste dagen was het wat natter onderweg. Ik droeg over mijn sokken GTX sokken van Rocky. Bij de Flyroc was het mij nog niet opgevallen maar door de voetbeweging en de pompwerking die dat geeft op het water wat zich tussen de sok en de schoen bevindt werd er flink wat schuim gevormd bovenop de schoenen.
Ik hoop de komende maanden te ondervinden waar, als de temperatuur begint te dalen en bij nattigheid, ik de GTX sokken niet hoef te dragen zonder met koude voeten te zitten.
Hou er verder rekening mee dat bij droog weer je bijna iedere avond met 'zwarte voeten' zal zitten omdat er zich toch veel fijn stof op je huid vast zal zetten als je geen GTX sokken draagt.

zondag 21 oktober 2012

Steen leggers


Hij heeft een steen gelegd.
Ik heb het dan niet over het lied van Bram Vermeulen of over stratenmakers die beroepshalve de ene steen naast de andere plaatsen en zo straten maken die ons richting geven.
Er is wel een verband.
Ik wil het in deze gedachte hebben over de anonieme mens die zich de moeite getroost om in berggebied een steen te leggen om zo een route aan te duiden.
De zogenaamde steenmannetjes kom je in de meest afgelegen gebieden tegen.
Zo lang er natuurlijk stenen voorradig zijn.
Je hebt er die strategisch zijn geplaatst, waar afgetekend tegen de lucht hun silhouet reeds op grote afstand zichtbaar wordt.
Eeuwige roem voor de maker zonder naam.
Daar zijn er die uitmunten in eenvoud.
Een simpele kei op een rots.
Er liggen wel meer stenen op elkaar maar van deze weet je dat hij er niet vanzelf is gekomen.

Dan zijn er stapels waar het evenwicht wankel is.
Maximum een steen breed en dan de kunst zo hoog mogelijk te geraken. Effect gaat voor op de bedoeling.
De torenbouwer heeft er zijn tijd voor genomen.
Gaat de natuur hem die ook?
Dan kwam ik er tegen waarvan ik vermoed dat de maker er stijlelementen in heeft willen verwerken.
Smaakvol en volgens de gulden snede. Ware kunst.
Dan liggen er stapeltjes waarvan je zit af te vragen:
"Wie steekt daar nu nog zijn energie in?"
Een diep uitgesleten spoor nog eens uitbundig opgefleurd met rood wit markeringen.
Overbodig om hier te markeren.
Is het kopieergedrag van de dagjesmens die het buitengebeuren daar op de flank ten volle wil beleven en meent door deze daad daar een bijdrage aan te leveren?
Van anderen vermoed ik dat de maker alleen maar een teken van zijn aanwezigheid heeft na willen laten.
Dat stapeltje op een onbeduidend heuveltje.
Niet meer dan een molshoop groot.
Akkoord, hij heeft ook een top maar zakt in het niets tegenover de giganten die hem omringen.

Bij anderen voelde ik medelijden met de maker wanneer ik wat hoger tegen de helling over een goed spoor beneden tussen het puin van de dalbodem steenmannetjes moeizaam hun weg zag zoeken door het brokkenveld.
Er bestaat geen alleenrecht in de steenman bouw.
Iedereen mag eraan meedoen met het gevolg dat er op plaatsen wildgroei ontstaat.
Waar iedereen zijn zeg wil doen krijg je dan het gevoel van het kastje naar de muur te worden gestuurd.
Op kruispunten van routes is het uitkijken!!!
Je bent niet zo belangrijk om te veronderstellen dat anderen jou zijn voorgegaan om je de weg te wijzen naar jouw doel.
Het is me deze tocht twee keer gelukt deze regel met de voeten te treden met als gevolg dat ik met een beschamende blos op de wangen op mijn stappen ben moeten terugkeren.
Gelukkig was het heel stil langs de route en hoorde ik het hoongelach van de toeschouwers op dit gebeuren slechts in mijn hoofd.
Ik moet bekennen, zelf heb ik er nog nooit aan meegedaan.
Dat heeft zijn redenen.
Ik ben niet zo iemand die zich geroepen voelt anderen richting te geven of het gevoel heeft ‘het weten’ te bezitten.
Tijdens mijn laatste tocht heb ik de hemel bedankt dat de steenmannetjes er waren.
Ik wil al de anonieme werkers huldigen die doorheen de jaren met inzet in de weer zijn geweest om me de gemakkelijkste weg doorheen het labyrint te wijzen.
Zonder hen was het onmogelijk of met zoveel extra inspanning om mijn doel te bereiken.
Ik wil hen ook bedanken voor de ondersteuning die ik meende te voelen op die plaatsen waar ik zat te zwoegen.
Te weten dat zij samen met mij deze momenten hebben moeten doorstaan.