donderdag 27 september 2012

fotostatief

Natuurlijk heb Ik al verlekkerd zitten kijken naar de lichte carbon statieven van bv gitzo maar voor mij gewoon onbetaalbaar.
Tot nu heb ik een klein tafelstatief meegenomen maar ik merkte dat dit amper uit de rugzak kwam.
Gewoon te omslachtig om zo laag bij de grond het kader juist te krijgen als zoeker en scherm vast staan.
Ik besloot om een heel simpel houten statief te maken, gewoon om te ervaren of het in de toekomst een zinvolle investering zou kunnen zijn.

Simpel betekent dat dit statief zijn beperkingen ging hebben.
Niet inschuifbaar en om scharnieren te vermijden zou ik de drie poten op en afschroefbaar maken. Ik had hier nog een klein waardeloos tafelstatief liggen waarvan ik de kop kon gebruiken.

Het bolvormig houten klosje haalde ik uit een oud stoeltje met gedraaid poten.
Zo op het oog zaagde ik er in een hoek drie vlakke stukken uit met centraal een gat dat via een schroef de aluminiumkop vast zou zetten.
Boorde drie gaten rondom en zette met wat epoxy de bussen met een schroefdraad van 5mm vast

De poten zijn van 15mm beukenhout rondhout. Gegroefd omdat deze stokken worden gebruikt om er deuvels van te maken.
Boorde centraal een gat van 4mm en schroefde er en stuk 5mm draad op.
Drie 15 mm koperen bussen (vastgezet met epoxy)uit het sanitair rek van een plaatselijke DHZ om te vermijden dat de stokken zouden barsten.

Om het zwaartepunt te verlagen blijft het altijd mogelijk om centraal een gewicht te hangen om het statief extra te stabiliseren. Dit zou kunnen door een kleine lus, vastgeschroefd via een van de poten.

Na een laagje PU-vernis weegt het geheel 518 gram terwijl de camera op 1m boven de grond staat.
Als bonus kan ik een van de stokken gebruiken voor de achterkant van mijn tarp.
Dit geeft mij de mogelijkheid om mijn twee wandelstokken aan de ingang in een V te plaatsen zodat het in en uitkruipen wat gemakkelijker gaat verlopen.

woensdag 19 september 2012

zelfbouw: PFD

Als je je zit af te vragen "Wat is een PFD?"
Geen probleem ik had het ook.
28 mei kreeg ik een mail binnen:

onderwerp:PFD probleem
Ik hoorde het eerst in Keulen donderen.
De mail zag er zo uit:

Hallo Zoerselnaars,
Ik kom er op de valreep mee, maar goed. Ik had als reddingsvest voor m'n trip een opblaasbare vliegtuigreddingsvest gekocht op een tweedehandssite, maar daar zat een serieus lek in en dus heb ik ze teruggestuurd (geld teruggekregen wel).

Feit is nu wel dat ik 3 dagen voor het begin van de trip nog geen deftig lichtgewicht PFD heb. Daarom kom ik maar even met de vraag of jij zoiets kan maken, Ivo? Ik denk dan aan een modelletje zoals die van Joery, waar je waterzak of PET-flessen in kan steken. Graag zou ik ook wel de mogelijkheid hebben om iets van drijfkracht achteraan bovenop de schouders te steken (achterin de nek dus), dit lijkt me veiliger omdat het hoofd dan steeds boven water blijft.

Ivo, vrijblijvend dus de vraag of jij zoiets kan maken gebasseerd op Joery z'n PFD? Van materialen om mee te knutselen heb je meer verstand dan mij, een compromis tussen lichtgewicht en duurzaamheid zou uiteraard ideaal zijn. Ik zou je uiteraard alle kosten vergoeden plus nog wat extra.

Packraften is pas vanaf augustus en m'n gerief wordt thuis verstuurd midden juli, dus er is nog wel wat tijd.

Laat maar weten of je dit ziet zitten en welke details je nog nodig hebt.

Groetjes,
Willem


Willem wil dus dat ik voor hem een personal flotation device maak.
Voor diegene die Willem niet kent:
Inmiddels is hij aan de laatste 500 km bezig van zijn Transscandinavia trip
Zes september heeft hij zijn blog aangevuld met wat uitleg en een resem foto's.
Op een ervan zag ik dat hij het vest draagt wat ik heb gemaakt.
Het is een schaamteloze kopie van Joery's vest geworden.

Chinese toestanden in de Antwerpse kempen.
Al bij al een gemakkelijk project.
Het moeilijkst van al was om een keuze te maken uit welk stof ik dat vest zou maken.
Epic kon ik niet te pakken krijgen. (Het materiaal van Joery's vest.)
Een vest wat trouwens niet te koop is maar waar Ron Bell van mountainlaureldesigns er slechts een paar van heeft gemaakt. (bv voor Andrew Skurka)
maar tot een produktie is het nooit gekomen. Luisterde indertijd naar de naam "mopacka"
Na lang twijfelen toch maar gegaan voor supplex uit de cataloog van extremtextil
Achteraf gezien toch niet de beste keuze omdat deze stof meer water op zal slorpen dan epic en zwaarder is.
Af weegt hij 180gr.

Met als extra een hoes waar een PET fles in past die thv de nek wordt bevestigd in de veronderstelling dat dit het hoofd extra gaat ondersteunen (tot zover de theorie maar of het in het echt gaat werken? Op de foto zijn de lintjes alvast niet meer te zien)
De ritssluiting(YKK 5C) had een maatje lichter gemogen maar ik heb mij
gebaseerd op die van MLD.
Met dank aan Joery voor zijn raad en het uittesten van een en ander tussen de karpers van het Klokkeven in OOstmalle















Kilometers malen

Begin september op bezoek bij mijn dochter. Goed dat ze is uitgeweken naar het iets rustiger Brooklyn om de heksenketel van Manhattan achter zich gelaten.
(Maar de heksen zijn er wel mooi)
Plan was om toch voor even de stad achter ons te laten en ons drie dagen op de Appalachian trail voort te bewegen. Helaas te weinig tijd binnen onze planning.
Ik besloot dan maar om wat kilometers te gaan maken in onze eigen Ardennen, kwestie om mijn spieren toch nog eens aan te manen tot enige activiteit zodat ik toch niet totaal geatrofieerd aan mijn najaar tocht in de Pyreneeën zou beginnen.
Twee dagen en 90 km verder om het traject tussen Melreux en Gouvy af te malen, lopend over de gr57. Een trainingstochtje waar er weinig tijd zal overblijven om er bij te gaan zitten om wat atmosfeer te proeven.
Om de laatste dag niet tot een stuk in de nacht te moeten lopen zakte ik donderdag al af naar het zuiden.
Een geluk dat ik enkele overuren terug kon nemen op donderdag zodat ik nog een tweetal uren kon stappen voor het donker begon te worden. Hotton heeft enkele mooie grasveldjes rond de kerk waar je waarschijnlijk zonder al te veel problemen enkele uren zou kunnen pitten. Ik liep door tot op de kam van Bois de Hampteau waar ik op een bedje van beukenblad voor het eerst mijn nieuwe tarp op kon stellen.

Op tijd opgestaan zodat ik de hemel nog in brand zag staan onderweg naar Waharday. Aan de oriëntatietafel bij de kapel van Notre-Dame des Champs een korte pauze gehouden.

Voorbij Hodister om dan door te stomen naar La Roche-en Ardenne. Onderweg naar Maboge liep het even fout en was ik de weg kwijt. Werd weggestuurd door een paar boswerkers omdat ik mij op privéterrein bevond.
In Maboge aangebeld om mijn watervoorraad aan te vullen. . Donderdagmiddag vertrokken met 5 liter water maar met een reserve van 1,5 liter onder in de rugzak toch te weinig om de nacht nog door te komen.

In de voorbereiding had ik de Keltische site van Le Cheslé aangeduid als een mogelijk plek om te overnachten maar nog genoeg uren daglicht om verder te baggeren langs de Ourthe waar ik nog voor Belvédère aux deux ourthes een mooi vlak plekje vond voor een tweede nacht. Met als bonus een comfortabele zitbank in de buurt.

Ik had maar een minimum aan gerief meegenomen. Buiten nog wat restjes tourbrood uit de diepvriezer leefde ik enkel op crunchy.
Geen rechtstreekse regen gehad op de bivakzak maar met een lucht zwanger van het vocht waaide er geregeld een mistige, natte wolk naar binnen.
Stevige regenbuien onderweg naar Houffalize. Opvallend hoe bedrijvig de eekhoorns zijn nu er geoogst moet worden en hoe als ware acrobaten ze in een minimum van tijd een hazelaar leeg kunnen halen. Vermakelijk om te zien.
Bij Cetturu besluit ik de route in te korten door over asfalt naar Steinbach te lopen.
Vorig jaar was het troosteloos lopen door het Bois de Lihérin omdat de mens hier bomen aan het “oogsten” was geweest. Het was niet de eerste keer deze dagen dat ik door zo’n productiebos liep.
Wat een ravage eenmaal de machines hun werk hebben gedaan.
Toen het bord “Brisy” langs de weg stond te prijken wist ik alweer hoe laat het was. Foute splitsing genomen bij Cetturu.
Er zat niets anders op dan over het asfalt via Rettigny verder te sloffen tot Cherapont waar ik het laatste stuk terug over rood-wit verder kon.

Om 13u in Gouvy.
De trein van 14:27 nog een 5 uur later de eigen straat in te lopen. Ik kom te weinig in de Ardennen en zou dergelijke uitstappen wat meer moeten doen om de conditie op peil te houden.

Landschappelijk, daar moet ik het niet voor doen. Te weinig stukken die echt beklijven.
foto's